хуучин хагалбараас үнэг босоод эрэг рүү үсрээд | орчих нь тэр. Бид ч хар. хурдаараа ганганы ир мэгт буучихав. | Хачин нэгэн тошны шороо са мардаж гаслаж байгаа харагдлаа. Бид чганзага Хэнтийн аймгийн Бэрхийн дун гуулийн сурагч Б.Сүхбаатар асуултыг хариулья. АРДЫН АРДЧИЛСАН -юм, юу ч байдаггүй. Хаачсаныг бүү мэд. Ган ОРНУУДЫН ПИОНЕР га огтлоод гарчихав уу гэтэл тэхийн завдалгүй БАГАЧУУДЫН учир нүхэнд л орчив бо лолтой. Гэтэл |Полкан СОНИНУУД 1, Зөвлөлтөд «Пионерская правда» д сур чиний (Пионернын үнэн) д 2. Хятадад «Чжунго шаонянь бао» Хятадын багачуудын сойиИнН (0 хоосон буцахгүй нь! : С З. Болгарт «Септемврийче» (Есдүгээр сарынхан) - оолнВ Бид хоёр сүрэл түүж 14 дАлбанид «Пионири» (Пионерүүл) х ) нүхний аманд овоолон Ч : 5. Унгарт «Пайташ» (Үерхэл) 009 воцоотоод: Надик 51:43 «Скынтейя пионерулуй» (Пионерийн 0ч) Ч маань дэвж Полкан бид Чиргы Д ? : 2 хоёр тусаал амы нь 7. Германд «Ди троммель» (Бөмбөр) | 2, А отов. “Үнэг голдуу ту- 8. Чехословакид «Пионерские новины» (Пионерийн сонин) 3 9 саал нүхэнд ордог бо- (9. Польшид «Свят млодых» (Идэрчүүдийн ертөнц) ҮНЭГНИЙ СҮҮЛ лохоор утахад нөгөө |10. Солонгост | “Сонен ёїїнмун» (Пионерийн сонин) : амаараа зулбадаг шүү 2 : НВГэн"өдөр” Вадик “намайг: хамт Ёрж 11. Вьетманд «Тхиен ниен тиен Фонг» (Тэргүүний пионерүүд) горволье гэж гуйв. Бид отсоор л байв. Полкан 5 : «--Буутайсан бол ч буцамгүй л НҮХ рүү шиншлэн дайрна, Харин --Чамайг даа ороолгох юм хун гарлаа. Одоо ч туулай барихгүй х: байна гэж миний хэлэхэд: Вадик урамгүй мэт боловч түүнээ даа гэж нохойгоо зэмлэнэ. Нохой хаагуур зайлах вэ дээ! Инторын Э г-4еня ах буугүй л агнадаг шүү дээ. Бид Полканаа дагуулаад л явахгүй юу. Ялгаа юу байсан юм бэ гэж, Вадик учирлав. Леня ах гэдэг нь манай айлын хүн. Тэрээр анч тайар нохойтой учир үнэхээр буугүй анчин гэл хэлж болох юм.Тэдний нохой барья л гэспийгээ барина. Тэхэд манай Полкан дэргэд нь юу юм “бэ, юу ч биш. Хэнхэр цээжтэй охорхон мөртөө майга хөлтэй, чи хээ солжийлгосон ер нь л хөдлөж цөхсөн амьтан. Полкантай гөрөөл нө гэдэг мунхагаас гадна хөглөх нь мэдээж байв. Гэвч Вадик гуй гаад болдоггүй. Эцэст бид явахаар шийдэв. Яая гэхэв, хөгөө тарьвал тарихаас л биш. Хэрэв Полкан маань тахиа элддэг шигээ туулай харчихаад хөөх ч билүү, (гз/ь. 5 : Ч 1 АН ЭН юу даа. ! ВОЛЖМОР зогЭлНЭ шаг бол аваа --Бушуулаарай бушуулаарай 307) 27 хүс иж, Эмнэ ! 5: ? : Бид Полканаа дагуулаад анд , ё гэж Бадик хэлээд ат бас л нохой орчихож гэж хашги- мордлоо. Хавар болж цас хайлж байсан цаг юмсан. Газар: хэдий гээр эгшиж гүйцээгүй боловч ява хад таатайхан байв. Бид гацааны захын элсэн гапгыг чиглэн алхав. Тэнд улаан буудайн. ногоон судал, ганга хоёрын хоорондох. ноднин- гийн хагалбарт туулай орогнодог билээ. Дөнгөж л гацааны захад магц Вадикын ангийн хорхой сэр гар аль болохоор далдлахыг хичээнэ. --Үнэг хүн рүү дайрдаг юм уу гэж түүний асуухад: --Зүгээр! Чи айлтгүй гэж би тайтгаруулав. Тусаалын амаар гэнэт утаа саагиж утуулсан үнэг сум шиг үсрэн гарах нь тэр. Полкан гайхалтай хурдан үсэрч сүүлдэн аваад хэд сэгсчсэнээ сүү лийн нь үзүүрийг тасдаж аваад үлддэг. байгаа. Үнэг ч бараа су раггүй алга болов. Полкан хий дэ мий хэд харайслнаа сүүлний тасар хай зуусан хэвээр «хаачих нь вэ чи! Хагас. сүүлээ аваач!» гэсэн шиг гайхширан зогсов, Үнэг юунд сүүлээ авахаар эргэж ирхэв дээ. Харин бидний хувьд ан ав маань азтай шахам болж охорхон сүү- лээ олз омгонд тооцов. 297 Л : сл НЭРЭД--ӨЯээгээ эл Ач Бид шулуухан харьчилгүй цааш явав. Гэнэт Вадинын хөл дор ямар нэгэн чулуу мэт юм унаад алга болмогц толгой дээгүүр харцага шуугин өнгөрөв. Тэрхэн зуур учры нь бид олсонгүй дэ- мий л хойноос нь харсан авч нүд гүйцэлгүй алдаж орхив. Гэтэл ахиад Вадикын хөл дор ямар нэгэн юм унаж аанай харцага тол гой дээгүүр шүнгэнэв. маань буруугаа мэдсэн бололтой гомдолтойгоор зайдуухан хэвтээд өгөв. Гэвч тэр учры нь яаж... мэ дэхсэн билээ дээ. Ядахдаа барих гэж барьсан ч бит. Нохой, нохойн зангаа гаргаад л иймэрхүү юм бол чихсОнН юм чинь. --Зүрх нь цохилоо. Зүрх нь цо хилоо! гэж, Вадик хашгарав. Хич. нээн чанга хашгирсан гээ. Ямар сайндаа дөтийн шарилжинд бүгж байсан ётуу үргэж нисхэв дээ. Болжморын зүрх дөнгөж дуулда- хаар түг түг цохилж эхлэв. | Тэг сээр нүдээ алгуур нээж бүр сэр- гэв. гаа тэнийлгэвэл, болжмор суларс наа мэдсэн бололтой далавчаа хэд дэвээд алсын алсад нисэн одов. Хөөрхөн болжмор минь нис нис! Биднээс битгий ай. Бид ча- майг хорлохгүй. Цээл сайхан та лын дээгүүр цэнхэр хөх тэнгэ- рийн доогуур баясан дуулан нис! 3. УРХИ төгөл хүрээд сэмхэн өнгийж хар лаа. Ямар нэг амьтан ороход л орчихож. Гэвч лав л туулай биш бололтой. Мөчрийн завсраар хям гайлан харвал Полкан маань ури ханд орчихсоч гаслаж байна. Уг нь туулай барих л байж. Полна- наа шөнө уялгүй гэнджээ, Огт са наанд ороогүй юм. За яахав одоо л ухаантай хөдлөе гэж бод- лоо. Гэвч бас л бүтсэнгүй. Айлын маань нохой уриханд орчихоод бөөн маргаан болов. Хөрш маань хилэгнэж хөлөө хүрэх газар зар галдана гэв. Бид зарга заальхай болгохгүйг гуйж дахиад танай но хойг урхидахгүй гэж амлав. -Ордог нохой орж л байг гэж. Вадик уйтгартай хэлэхэд -- Гацааны хамаг нохдыг | ба рилтай биш дээ. Урихаа хол тави хаас сайн юмгүй гэж би хариулав Энэ удаад урихаа бид бүр гацаа ны чанд тавилаа. Тэгээд өглөө эрт лэн цанаар гарав. Вадик түрүү- лэн жирийж-явснаа: ? гэж, бут сөөгийн ёроол шагайн, Харцаганд хөөгдсөн болжмор Ан ав гэдэг амаргүй ажил, Ва- рав, Дахиад л айлын нохой! Ямар Ё Полханаа холдоорой май чи гэж амь зулбаж явааг бид ЭЭЛЭЭ “оо дик, Полкан хоёр талд гөрөөлж үйлсгүй юм бэ дээ гэж. бодсоор ї й ГҮ т гү ГР загнаж эхлэв. Полкан Ч бидний Гэвч буугүйн учир түүний дайс зусав. Удалгүй өвөл боллоо. Уг очвол юун нохой, үнэг орчихсон хамаг итгэл найдварыг хүлэдснээ гадарласан юм шиг харайж л байв. Үргэсэн болжмор өвсөн дун даас нисэхэд ХОЙНООС НЬ ухасхийс нээ гэнэт зог тусан, «би хир зэрэг хурдалж байна» гэж асуух мэт биднийг харан зогсно. Тэхэд нь, -Битгий хамаа намаагүй Ха- рай. Сульдчихвал туулай гүйцэ хээ бөлино шүү гэж Вадик нуруу илбэн өгүүлнэ. Хулсан Полкан сульдах янзгүй харайсаар, Бид туулайн шЭВ харсангүй. Гэвч тэнд үнэг ГүйдД- гийг мэдэх учир юмыг яаж мэдхэв ныг яахин цээрлүүлж чадах лээ дээ. Полкан бидний сандарсныг мэд сэн бололтой. Тэгээд юу болсон гэж санана. Нэг харсан чинь Пол кан маат9» хөөрхий шувуухайг үмх чихсэн харагдлаа. Магадгүй ай- цоо зангидаж нөгөө үзүүрийг сүв сан болжмор ам руу нь үсрээд орчихсон ч байж Полкан маань. хэдийгээр ангаа өгөх дургүй байсан боловч 6б арайхин салгаж авав Вадик бяц- хан болжмороо салхи сөргөн ал ган дээрээ тавьж бас чихэндээ барин зүрхий нь чагнаж нь ёстой л туулай намнадаг цаг. Гэвч бид буужиж амжсангүй. Ар га сөвөгчиллээ. Туулайг урхидаж болно шүү дээ. Урхи төхөөрөхөд ядах цөхөх юм байхгүй, төмөр утасны нэгэн үзүүрт бяцхан гог лэнэ. Шугуй ширэнгэнд туулай болох юм л ДАА. голдуу нэгэн жимийн гүйдэлтэй байдаг болохоор хэрэв тийм газар НД олж урихаа тавьж чадвал шөнийн туулай заавл орно. Инторын төгөлд бид яг тийм байх зуу туулайн жим олж урхи тавив, Үү. байдаг байгаа.Үнэг үнэгтээ ямар үнэг гэж санана, Бидний нөгөө та нил үнэг маань гээч! Олзны араатан биднийг хү)йтэн нүдээр хялайн харж шүдээ ха вирч байв. Түүнийг хүрмээрээ ороож хүлээд гэртээ авчрав. Ва дик бид хоёр огторхой сүүл төдий гүй оодон үнэгтэй боллоо. Хэн- биднийг анчид биш гэж хэлэх юм бэ? Хэдийгээр хоёрдох удаагаа ч гэсэн. Хэнээс ч дутахгүй дээ. . Үнэг барьсан юм чинь! 2, Орос хэлнээс Д. ПҮРЭВДОРЖ |) гэсэн маань аз боллоо. Гэв гэнэт раа: заг рзэс өмнө ХрнХэЭ, ЗРгРЛЭЭН, эртлэн орчуулав.. тагэжтүйлтүлЦлВтГ УЛГЭгГОЫНХЭВаргЛН ЯЙСГНХС. шигсэнчнй ягчртуллэилишэлиээ Бин СлЭЛГҮДРЭРиҮЛЛҮСГГТГЖЭҮОҮҮРГЭРҮТТЧ 240222 ушонүслгснөн -т элс чардвв улаа ом “ЗОЛСАЯН : . 5 МАНАЙ ход с300 Хариуцлагатай эрхлэгч Л. СОСОРБАРАМ к 125: 4 ь 144 (“саг (2721613) 4 (72: сад ГЖ. ли царуон АХЗУ АА 723 Ү- Сүхбаатарын нэрэмжит улсын хэвлэлийв комбинатад хэвлэв, с А--18993, Р